I-TIM
I - TIM
{ Kai x Sehun }
ปัดฝุ่นฟิคเมื่อหลายปีที่แล้ว สาระอยู่ไหน Orz...
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ร่างโปร่งบางในชุดนอนลายโพโรโระกดรีโมตไล่หารายการที่พอจะมีสาระดูไปเรื่อย ขาเรียววางพาดบนโซฟาตัวยาวในขณะที่มืออีกข้างก็ยังคงกดเปลี่ยนสัญญาณรับภาพบนหน้าจอไปไม่มีที่สิ้นสุด
'ซัมเมอร์นี้ คลายร้อนกับไอศกรีมรสบลูเชอร์เบ็ทกันนะครับ'
ปิ๊ป!
‘เปรี้ยวจี๊ดถึงใจ ใหม่! ไอศกรีมรสเบอร์รี่ผสมเลมอน….’
ปิ๊ป!
‘เข้มข้นกับเนื้อช็อกโกแลต หอมหวานกับกลิ่นวานิลลา…..”
ปิ๊ป!
ให้ตายเถอะ!!!
ทำไมรายการมีสาระที่เขาอยากดูมันถึงได้มีแต่โฆษณาไอศกรีมบ้าบอคั่นอยู่ได้ทุกรายการที่เปิดไปเจอแบบนี้นะ!
“ฮึ้ยยย!!~ น่ารำคาญชะมัด จะขายอะไรนักหนาฮะ”
ปากบางเบะออกอย่างนึกหงุดหงิดแล้วจึงตัดสินใจกดปิดโทรทัศน์ให้หน้าจอกลับไปเป็นสีดำมืดสนิทเหมือนอย่างเดิม ดวงตาเรียวกวาดสายตามองหาเครื่องมือสื่อสารตัวช่วยสำคัญที่จะทำให้เขาไม่ต้องทนเหงาเวลาที่อยู่บ้านคนเดียวแบบนี้
มือขาวคว้าหมับเข้าที่ไอโฟนหกพลัสสีขาวคู่ใจก่อนจะต่อสายโทรศัพท์หาใครบางคนที่น่าจะเป็นตัวช่วยคลายความเหงาของเขาได้เหมือนทุกครั้ง
รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าหวานทันทีที่ได้ยินเสียงตอบรับ
“ว่าไง โทรมามีอะไรรึเปล่า?”
ปลายสายเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังเหมือนเช่นเคยต่างกันก็ตรงประโยคขัดหูที่ดูไม่น่าพอใจเท่าไรสำหรับคนที่ฟังอยู่อย่างเขาคนนี้นี่แหละ!
“ทำไม!? เดี๋ยวนี้จะโทรหาแฟนตัวเองต้องมีธุระอะไรด้วยเหรอ?”
น้ำเสียงหงุดหงิดที่ได้ยินทำเอาร่างสูงต้องหลุดหัวเราะออกมาพรืดใหญ่เพราะเผลอนึกไปถึงท่าทางของคนพูด คนปลายสายกำลังทำปากยื่นย่นจมูกหน้าเง้าหน้างอใส่โทรศัพท์อยู่แน่ ๆ
โอเซฮุน เป็นคนเอาแต่ใจ
คุณสมบัติข้อนี้ถือเป็นเรื่องที่คนรักอย่าง ไค รู้ดีอยู่เต็มอก!
“หงุดหงิดอะไรมาอีกล่ะ หืม?”
ชายหนุ่มถามกลับปลายสาย ที่มุมปากหยักได้รูปยังคงแต้มไว้ด้วยรอยยิ้ม
“ไคอ่าาา~~ ก็วันนี้เปิดดูรายการไหนก็มีแต่โฆษณาไอศกรีมทั้งวันเลยน่ะสิ!”
ขี้อ้อนแล้วก็ชอบฟ้อง....
นิสัยอีกข้อที่ไคคงต้องยอมรับ!
“อยากกินล่ะสิ เดี๋ยวขากลับแวะซื้อไปให้ โอเคมั้ย?” ร่างโปร่งบางอมยิ้มอย่างน่ารักเมื่อปลายสายตอบกลับมาได้รู้ใจสมเป็นคนรักของเขาที่สุด!
ก็เซฮุนน่ะ รู้ตัวเองดีว่าเขาเอาแต่ใจมากแค่ไหน
แต่มันก็เข้ากันได้ดีกับไคที่ชอบตามใจคนอื่นเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนี่นา!
“อื้อ! เอารสอะไรก็ได้ แต่ขอแบบโคนนะ!” ตอบพลางคลี่ยิ้มจนเห็นเขี้ยวน่ารัก แม้คนที่บอกว่าชอบนักชอบหนาจะไม่ได้เห็นมันก็ตามเถอะ
“งั้นเจอกันอีกครึ่งชั่วโมง”
“ได้เลย!”
I-TIM
“เย้! ไอติมมาแล้ว”
คนตัวขาวกระโดดลงจากโซฟาก่อนจะเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังคนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง มือเรียวแย่งเอาถุงไอศกรีมที่ร่างสูงหอบหิ้วมาถือเอาไว้อย่างไม่รอช้า ไม่ได้หันไปมองหน้าผู้มาใหม่เลยสักนิด
ตอนนี้อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับไอศกรีมเย็นฉ่ำแสนหวานนี่หรอก ต่อให้ไคก็ไคเถอะ!
“อ๊ะ! ช๊อคโกแลตชิพ สตอร์เบอร์รี่ด้วย! วานิลลาก็มี! จะกินอันไหนก่อนดีเนี่ย~”
พูดกับตัวเองขณะก้มหน้าลงมุดดูไอศกรีมที่อยู่ในถุงพลาสติก เสียงหัวเราะคิกคักดังให้ได้ยิน จนร่างสูงอดไม่ได้ต้องยื่นมือออกไปยีเส้นผมสีอ่อนนั้นให้ฟูฟ่อง
“งั้นกินมันพร้อมกันเลยเนอะ” หันมาเนอะกับเขาแล้วเจ้าตัวก็ตั้งหน้าตั้งตาแกะเจ้าไอศกรีมงุด ๆ เห็นแบบนั้นไคก็ได้แต่ส่ายหัว เขาอมยิ้มก่อนจะจูงมือคนรักมานั่งบนโซฟากลางห้องรับแขก ก้านนิ้วยาวเอื้อมไปเกลี่ยวนบนพวงแก้มขาว
“ยี่สิบแล้วนะ ทำตัวเป็นเด็กอายุสิบห้าไปได้”
เซฮุนยู่ปาก แล้วจึงบอกต่อ “แล้วจะทำไงอ่ะ ก็อยากกินมันทั้งหมดนี่” มือทั้งสองข้างยังคงถือไอศกรีมเจ้าปัญหาไว้แน่น
ร่างสูงส่ายหัวไปมา ก่อนจะหยิกแก้มคนตัวขาวด้วยความมันเขี้ยว เสียงทุ้มบ่นพึมพำทั้งรอยยิ้ม “ไอ้ตัวแสบเอ้ย!”
.
.
ร่างสูงนั่งเท้าคางมองวิธีจัดการกับไอศกรีมของคนรักมาได้พักใหญ่แล้ว…
เซฮุนแลบลิ้นเพื่อเลียเอาเนื้อไอศกรีมออกมาจากโคนแล้วตวัดเข้าปากอย่างเพลิดเพลิน กลีบปากบางกำลังหุบเข้าแล้วอ้าออกเพื่องับเอาความละมุนของก้อนไอศกรีมตามลงไป
คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันนิดหน่อย ก่อนริมฝีปากได้รูปจะขยับถามด้วยความสงสัย
“ชอบกินไอติมแบบเลียเหรอ?”
คิ้วเรียวสวยขมวดฉับ ใบหน้าหวานหันขวับมาหาคนรักหน้าหล่อ ริมฝีปากเล็กขยับบอกทั้งที่ยังไม่ละออกจากก้อนไอศกรีม
“คงงั้นมั้ง ไม่รู้อ่ะ ไม่เคยสังเกต” ตอบเสร็จก็หันไปวุ่นวายกับการเลียเนื้อไอศกรีมต่อ เห็นแบบนั้นไคก็ได้แต่คลี่ยิ้มก่อนจะโน้มตัวไปฝังจมูกลงบนแก้มนิ่มของคนตัวขาวเสียฟอดสองฟอด
“วิธีกินไอติมนี่บอกนิสัยคน ๆ นั้นได้นะรู้ป่ะ?”
ประโยคคำถามของร่างสูงทำเอาคนที่มัวแต่สนใจกับแท่งไอศกรีมยอมเงยหน้าขึ้นมาได้ในที่สุด เซฮุนเอียงคอนิดหน่อยแล้วจึงถามต่อ
“แล้วเลียนี่เป็นไงอ่ะ?”
ใบหน้าหวานขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับดวงตาเรียวรีที่เบิกกว้างเหมือนเด็กเล็ก ๆ ในวัยอยากรู้อยากเห็น
อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้
ถ้าเขาไม่รู้ว่าคนรักของตัวเองเป็นพวกบ้าทายนิสัยจากไอเทมต่าง ๆ บนโลกใบนี้ก็แย่แล้ว!
“เท่าที่จำได้ เค้าบอกว่าคนชอบกินไอติมแบบเลียนี่เป็นพวกไม่ค่อยอยู่นิ่ง ชอบพบปะผู้คนแปลกหน้า”
“แล้วก็....”
ร่างสูงลากเสียงยาว จงใจเว้นวรรคให้ร่างบางอยากรู้อยากเห็นมากกว่าเก่า ซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อเซฮุนเขย่าเข้าที่ต้นแขนสีแทนยิก ๆ
“แล้วไงๆๆ”
“ก็….” เหล่ตามองคนตัวขาวนิดหน่อยแล้วจึงบอกต่อ “ชอบให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองสำคัญ”
สิ้นสุดคำพูดของร่างสูง เซฮุนก็กลับไปนั่งพิงหลับกับโซฟา ปลายจมูกโด่งรั้นย่นฟุดฟิดเข้าหากัน ปากบางขมุบขมิบ
“ไม่เห็นจะตรงเลย…”
“จริง?” ไคกระเซ้าถามทั้งยังใช้ไหล่กระแทกเบา ๆ เข้าที่ไหล่บางของอีกคน ซึ่งมันก็เรียกใบหน้าขู่ฟ่อของเซฮุนให้ปรากฏขึ้นอย่างง่ายดาย
“จริงสิ! นี่ไม่ได้อยากให้ไคเห็นว่าสำคัญสักหน่อย เพราะยังไงก็สำคัญที่สุดอยู่แล้ว”
“อ๋อหรออออ…” จงอินลากเสียงยาวพลางหรี่ตามอง แล้วก็โดนมือขาวอีกข้างที่เว้นว่างจากการถือโคนไอศกรีมฟาดลงที่ต้นแขนดังป้าบ! เสียงเล็กเอ่ยกระเง้ากระงอด “ไคอ๊า!” แล้วจึงทำปากเป็ดเชิดหน้าหนีไปอีกทาง
เห็นแบบนั้นร่างสูงก็ได้แต่ส่ายหัว ก่อนจะยื่นมือออกไปประคองสองข้างแก้มใสให้หันกลับมามองกัน เสียงทุ้มบอกต่อ “ยังเหลือลักษณะอีกข้อหนึ่งนะ แต่.....”
คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างสงสัย นัยน์ตาสุกใสฉายแววสงสัยใคร่รู้อีกหน
“คงต้องพิสูจน์ก่อนถึงจะบอกได้ว่าจริงรึเปล่า”
“อะไรล่ะ? บอกหน่อยสิ!” เซฮุนเอ่ยคะยั้นคะยอให้อีกคนยอมปริปากบอก แต่มันก็ไม่ได้ผลเมื่อไคเอาแต่ส่ายหน้าไปมาแล้วเนียนโน้มตัวลงหอมแก้มอีกคนซะอย่างนั้น
“งื้ออ~ ไม่เอานะไค กินติมอยู่”
ร่างบางเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกว่าสัมผัสเบา ๆ ที่ข้างแก้มมันเริ่มเลยเถิดมาถึงซอกคอขาวของตัวเองเสียแล้ว ถึงแม้ว่าอยากจะขัดการกระทำของชายหนุ่มมากแค่ไหน แต่เมื่อใดก็ตามที่ร่างกายถูกสัมผัสโดยคน ๆ นี้ เซฮุนก็ไม่มีสิทธิ์ท้วงติงหรือร้องห้ามคัดค้านอะไรทั้งนั้นน่ะแหละ
เพราะสัมผัสของไคน่ะ อ่อนโยนจนเขาเผลอใจอ่อนทุกทีเลยน่ะสิ!
ไคก้มลงกดจูบทั่วซอกคอขาวจัด ลูบไล้แผ่นหลังของอีกคนอย่างเบามือ ก่อนจะช้อนเอาคนตัวบางให้มานั่งบนตัก ลิ้นร้อนสัมผัสกับเนื้อผิวเนียนของอีกคนอย่างอ่อนโยน ประทับริมฝีปากผ่านหน้าผากมน แวะกัดที่ปลายจมูกรั้นก่อนตบท้ายด้วยกลีบปากสีชมพูหวานนุ่มนิ่มที่ยังคงมีคราบของไอศกรีมติดอยู่…
ร่างสูงแลบเลียเก็บความหวานหอมของไอศกรีมโคนที่ติดอยู่บนผิวนิ่มแทบทุกตารางนิ้ว ลิ้มรสไอศกรีมภายในโพรงปากของอีกคนอย่างหยอกล้อ ความหวานของไอศครีมที่ปลายลิ้นนี้เทียบไม่ได้กับความหวานจากรสจูบของเจ้าเด็กน้อยนี่เลยสักนิด
“ค..ไค...อืม~”
เสียงหวานครางผะแผ่วเมื่อร่างสูงมอบจุมพิตลึกล้ำกว่าเก่า ไอศกรีมโคนในมือบางเริ่มละลายแล้ว แต่คนที่ให้ความสนใจกับมันโดยการถือเอาไว้ไม่ยอมปล่อยก็ทำให้คนเห็นต้องย่นจมูก ไคผละใบหน้าออกจากจูบหวานมาฝังจมูกลึก ๆ ลงบนพวงแก้มนิ่ม ก่อนจะดึงเอาไอศกรีมในมือของอีกคนมากินหน้าตาเฉย เซฮุนค้อนขวับ น้ำเสียงเล็กเรียกอีกคนเสียงเหี้ยม
“ไคย่าาา!!! อื้อ~”
แต่มันก็เหมือนเสียงแมวร้องในความรู้สึกของคนฟังมากกว่า
ไคคลี่ยิ้มขณะประกบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับอีกคน เซฮุนคนรักของเขาหวาน ไม่ว่าจะชิมสักกี่ครั้งก็หวานขึ้นทุกครั้ง ช็อคโกแลตหรือวานิลลาก็ตามเถอะ รสจูบของร่างโปร่งบางนี่น่ะ อร่อยกว่ากันเยอะ!
“อื้ม~ ไค”
มือใหญ่เลื่อนขึ้นไปลูบไล้ที่สะโพกของอีกคนอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะดันให้ร่างโปร่งบางนอนราบลงไปบนเบาะโซฟา ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ไล้วนไปรอบซอกคอขาวลงมาถึงแผ่นอกบาง ดูดเม้มจนเกิดรอยรักทั่วผิวขาวจัดไวต่อสัมผัสจนขึ้นริ้วแดงประปราย
ไอศกรีมโคนที่ละลายไหลเปรอะเปื้อนเต็มมือขาว แต่ร่างสูงก็ไม่ลังเลที่จะทำความสะอาดมันด้วยลิ้นของเขา เห็นดังนั้นคนน่ารักก็หลุดหัวเราะคิกคักกับ ‘วิธีการทำความสะอาด’ ของคนรัก
“อย่าสิไค มัน..จักจี้..นะ อื้ม~”
ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ลิ้นเล็กก็ต้องตวัดเอาเนื้อไอศกรีมจากเรียวลิ้นร้อนของอีกคนที่ป้อนเข้ามาถึงในโพรงปากของเขาอย่างเอาใจ และถึงแม้เนื้อละมุนของไอศกรีมจะละลายหมดไปแล้วในตอนนี้ แต่ลิ้นร้อนทั้งสองก็ยังพัวพันแลกเปลี่ยนความหวานอย่างไม่มีทีท่าว่าจะละออกจากกันง่าย ๆ เลยสักนิด
เสื้อผ้าบางเบาของร่างโปร่งถูกชายหนุ่มคนรักร่นออกไปอย่างง่ายดาย แผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสกับเบาะนุ่มของโซฟาในขณะที่มือขาวโอบรอบคล้องคอให้ร่างสูงปรนเปรอสัมผัสวาบหวามให้ตนครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเบื่อ
ความต้องการของเจ้าเด็กเอาแต่ใจเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อร่างสูงเล่นลิ้นจนมาถึงส่วนล่าง หยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวของเซฮุนอย่างรู้ใจ โพรงปากนุ่มอุ่นกับลิ้นร้อนคอยดูดดูนและเล็มเลียปรนเปรอให้คนรัก
ขาเรียวแยกออกกว้างเปิดทางให้คนทำหน้าที่มอบความรักสัมผัสเข้าถึงได้มากขึ้น ริมฝีปากหนาละออกจากส่วนอ่อนไหวเบื้องล่าง ก่อนจะยกสะโพกเพรียวขึ้นเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ แทรกกายเข้าหาอย่างเชื่องช้า ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่มันก็ไม่ง่ายนักที่จะคุ้นชิน เซฮุนขมวดคิ้วนิดหน่อยกับความรู้สึกคับแน่นที่เกิดขึ้นก่อนจะหลุดเสียงครางหวานออกมาเมื่อไคเริ่มขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะ
“อ..อ๊ะ....อ๊า ไค”
เมื่อร่างกายเริ่มรู้สึกดีกับจังหวะที่ถูกหยิบยื่น ความต้องการที่จะมีส่วนร่วมกับบทรักจึงเพิ่มมากขึ้น เซฮุนยกสะโพกขึ้น ขยับตอบสนองกับจังหวะที่ถูกชักพาโดยอีกคน ขาเรียวทั้งสองข้างโอบรอบเอวสอบของคนรักไว้แน่น
“อ....อ๊าา~”
.
.
ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อร่างสูงแทรกกายเข้ามาจนสุดแล้วปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้าสู่ภายใน เซฮุนกัดริมฝีปากแน่นเมื่อร่างกายของตัวเองสุขสมตามคนรักไปเช่นกัน
I-TIM
“นี่ไค...จะบอกนิสัยข้อสุดท้ายได้รึยังอ่ะ?”
คนน่ารักเอ่ยถามคนที่ทำหน้าที่เป็นเก้าอี้ให้เขานั่งอยู่บนตักอย่างสงสัย
“หืม ข้อสุดท้ายอะไร?”
ร่างสูงตอบกลับเหมือนไม่เคยได้ยินเรื่องที่อีกคนพูดพลางกระชับอ้อมกอดจากด้านหลังให้แน่นขึ้น เซฮุนยู่หน้าก่อนจะเบี่ยงตัวมาตีป้าบเข้าที่ต้นแขนของร่างสูง
“โอเค ๆ บอกแล้วก็ได้ แต่อย่าขยับตัวได้มั้ย ข้างในยังไม่ได้เอาออกเลยนะ”
พูดแล้วก็เป็นฝ่ายขยับสะโพกขึ้นลงเสียเองหน้าตาเฉย ไม่ได้สนใจค้อนวงโตที่ถูกคนตัวขาวส่งมาให้เลยสักนิด แล้วจึงดันคนตัวเล็กให้นอนราบลงกับเบาะโซฟาอีกครั้ง
ร่างโปร่งอมยิ้มอย่างน่ารักให้กับการกระทำของอีกคนที่เขาเองก็ต้องการอยู่ลึก ๆ เช่นกัน ก่อนใบหน้าหวานจะขึ้นริ้วแดงเมื่อคนตัวสูงโน้มใบหน้าลงเอ่ยกระซิบแนบชิดริมใบหู
“นิสัยข้อสุดท้ายก็คือ….”
ไคเริ่มคิดว่าบางที…
“คุณจะเป็นคนที่มีความสนุกสนานอยู่กับความ ‘ต้องการ’ หรือความ ‘อยาก’ ไม่รู้จบไงล่ะ”
เขาอาจเป็นพวกกินไอติมแบบเลียเหมือนเซฮุนก็ได้มั้ง!
The end